Sommige menschen zien gelovig, sommige zien da nie, der zien der ook die agnost zien, da wilt zeggen dan ze et bestoan van een Opperwezen nie blindeliengs anneemn, mor ook nie direct oentkennen, omdan zet nie zeker zien.

Nu, me vertellienge got ier nu nie over e discuusje otter e God bestot of nie, of e debat on de menschen zoen moeten gelovig zien of nie, voe mien is iederain dor vrie in, mo wat dank wiln uutainzetten met men inleidienge is dat je hetginne dank gon verteln verschillende stempels ku geven, zegt dertegen geluk, lot, noodlot of Voorzienigheid,feit is dan der sommige diengen toch gelik voorbestemd zien voe te gebeuren.

Nu voe me vertellienge zelve:

Ik zelve kommen, laanst me paa ze kant, uut e familie woar dan ze van voader op zeune visscher woaren.

Zelve enk me paa nie mi wten voaren, onk ik d'oede aan van e bitje besef t'en werkte den ol bie den RMT (zoaliger), en je was ook de latsten van de generoasje die met de visscherrie gevoaren et, mor et got ton ook over e twa die gebeurd is verschillende joaren voor dank ik geboren zien.

Me spreken 1949, me paa en me noenkel moesten nor Iesland voaren, en in die tied was da nog (ojje sjaanse aat) e reize van 18 dagen.

Mor et doet der nu omme da me maa verre most kopen, en in die tied aaje nog gin echografie en aal die diengen, en kosten ze dikwils nog e ki ferm mis zien over de geboortedatum van je kiendje.

Nateurlik, ols goen uusvoader zeg mien paa "dat verrekt wi, mor in die stoat loatenk ik mien vromens zoe lange nie achter, ik gon nie mee". En zeg me noenkel, die ook nogal goed stoeg met uuze familie, die loater ook nog pee geworden is van ain van de twailiengen, "kiek, ot dat azo zit, en misschien de kanse lopen dank de geborte missen, ze kunderin, 'k gon ook nie mee".

Zo gezeid, zo gedoan, ze gon no de raiderie en ze moenstern of voe die reize, dus steln ze vervangers an voe die reize.

Gelik dank ol gezeid aan, 't was nor Iesland dan ze mosten, en 't schip dan ze mosten mee voaren was den O.194, de Rémi Marcel

Wat datter nu gedomme omme doet, de 20ste moarte komt de Rémi Marcel in Dungeness, in Kent an de zuudoostkust van Iengeland (ziet 't kartje):

Dungeness

 

in anvoarienge met een Iengels schip, The Baron.

Der en bie die rampe vier doon te betreuren gewist: 

  • Adolf Pincket
  • Edgard Briemont
  • Armand Heinderson
  • Adolf Bogaert


Die latste joengen, Dolftje Bogaert, was de deen die in me paa ze plekke de reize gedoan et, je was nog nie 't oed, en die der mair wilt over van dichte zien kut oltied e ki gon kiekken no 't Visscherskapelletje van Brainienge Duune, ze doozantje angt dor, en je liet ie e weewe, Angèle De Mesmaecker, achter.

Wat datter ook van is, me maa et ton e flienke dochter get. en ton 3 joar loater nog me broere, en 9 joar achter da voorval (in 1958) esse nog eur zesden en joengsten get, en da was ik.

Dus, aa me paa em nie loaten vervangen, ke giengen der ik ook nie gewist en.

En an die sukkeloars: Joengers, bedankt voe junder offer, zoender dat aank nooit bestoan.

'k Gon voe junder lezen.

Ier ook nog e fotoo van 't schip:

Den O-194

Den Ertelijken.

Bron: 75 jaar onderzoeksraad voor de zeevaart, door Ronald Carly, via Heemkring De Ploate.

 

Jazz muzikantenMenschen,

'k Gon junder e ki 't ain en 't ander verteln uut mien riek gevulde carrière ols muzikant. Ik en vele dwoaze stoten meegemakt, en 'k wiln junder dor nu en ton e ki dailachtig an maken, wa peis je?

 

Nu, voe te begunnen, 'k werkteg ik vele met e vintje, E'tje gom em aiten, en je weundeg ie ook in Ostende. Nu, E'tje was e hail goe muzikant, goed op ze saxofong en ze klarinette en op ze fluute kosten ook ze plang trekken, je speelde zelfs op e (zelve gemakte) panfluute.   't Ainigste noadail daj aat met E'tje was: je was getrouwd met een echte drake, en wat datter nog slichter was, je waster lik preus op, je bofteg ie dermee datten nie mocht smoren, dasse zaagde otten e pientje droenkt, alli gow, 't was dus in ord' ee.  

E ki ter illustroasje: op e dag giengt uuze bassist e kir achter em, 't regende dat zikte, je belt an E'tje ze deure en ze wuuf doet open, en direct "E., 'tis voe joen!!!!!!", KNOTS! de deure voor de bassist ze muule, en je stoeg ie dor in de gietende regen. Da was mor e ki voe te togen oe dattet der oengeveer an toe giengt in E'tje ze menoage, mo sebiets gojje dor wel mair over oren.  

Nu, met E'tje wast gin problaim omme buuten Ostende speelde, ze drake wist ton nie wor datten zat, en dor kosten e bitje mair ze gedacht doen ee, en sommige momenten wast lik e goocheloare in plekke van e muzikant: je giengt ie in de voeringe van de kiste van ze sax, en, "zwiep", e sigrette doaruut. Of voor damme begosten, e sigrette uut de puupe van ze sax of van tusschen ze kleppen, overal aaten ze weggestoken. (J' aat e poar overbruggiengen in zen erte get en dus mochten van ze wuuf nie mi smoren ee). En 'k gon nu nog e kir e poar belevenissen verteln dank meegemakt en onk met E'tje giengen gon speeln:

Ie en ik moesten e ki gon speeln in Oedeburg, ja, 't begost dor al goed wi: me kommen toe, en zeg E'tje "Ik gon e kir e Palmtje drienken", nu voe mien nie geloaten wi, je kost der ie mo deugd van en. En 't zaagt der nor uut dan de Palmtjes em smakten, want in een olf eure aten der azo al drieje bin. En ol met e ki vraagt der dor ain an uus "Go junder nog e twa drienken", en zegt E'tje: "me gon mo zeggen dat vandage Palmzundag is ee, gow, gif mo nog e Palmtje". Nu, voe mien nie geloaten wi, zoelange of datten ie ze werk dijt droenkt en ie zoevele of datten goest' aat, mo, ton gebeurde der 't volgende: E'tje moest e kir e pisje gon doen, je komt were, en met zoe e serieus aonzicht' ee: "'k Zien dor nu godverdomme me me kloten van de trap verdomd", si, da kwaamt dor zoe serieus uut ee, en de muule datten dorbie trokt ee, ik en ain van die inrichters, die juuste e woordje ant babbeln woaren, me zagen makoar nie mi stoan van lachen. En voe mien was 't nog komieker, want 'k kendeg ik E'tje al joaren en 'k wisten datten ie normaal zelden vloekte, dus je moe nie vragen ee. En nog beter, want j'aat in tusschentied nog e poar Palmtjes achter ze kolle gegoten, je go nog e ki gon pissen,zegten "'k Zien godverdomme wel were met me kloten van de trap verdomd zeker", si, ik woaren deran ee, da kujje peizen.

Nu, al bie aal zieme ton nog goed tuus gegrakt, e bitj' anders dan die kir in Blankenberge, me moesten dor in de karnavalstoet gon speeln, en E'tje was ook mee,  ja, 't was buuten (met de Dixielandgroep), en 't was februoari, da was biettende koed, en vriezen en snaiwn, je moe nie vragen, me coulisse van me trombone begost vast te vriezen, best dan de dee van die karnavalgroep e bottel jeniever mee aan, jajaak, 'k en me der vaneigen mee verwarmd, mo ken der toch moen gebruuken voer op me coulisse te gieten of de deen gieng vastvriezen. En nateurlik, met da weer, m'aan aal kompasje met E'tje, en me zijn ook, och haire da vintje, j'is den oedsten van uus aal, en zoe e zwoaren operoasje get, opelijk volt da vintj' ier nie dood, joan, naven dada, wieder liepen dor krom en schaif lik e bend' oede zakken, en E'tje met ze klarinette "fluut fluut fluut fluut", lik e joenkeid van 20 joar. Enfin, 't was zoe gaistig nie omme nor uus kwaamn wi, 't aa were begunnen snaiwn, en de grote boane laag schone wit, vassche snaiw, 't aa nog gin ain ottoo voor me gereen, dus, je ku peizen in die blomsuuker raink ik an 5 per eure, 'k zien e kir of viere met me muule de tramrouten in gegoan, best dat loate 's nachs was en dan der gin trams rain.   Nu, me zien dor toch ook goed tuusgekommen aloewel dank peisde dat E'tje alle momente e twa giengt achterloaten in men ottoo.  

Mo gelik dank al gezeid aan, omme in Ostende speelde was dat e hail ander poar mouwen met E'tje wi: me mosten op e dag e ki speeln in de Langestroate en 'k giengen achter em, juuste E'tje en ik, dus, 'k moesten al elektronische drums gebruuken en met me lienkschen and op e keyboard ton nog zelve de bas speeln ook, bijst dank dus met me rechschen and piano moesten speeln (beperkt budget, zijn ze dor tegen.Wenkbrauw ophalen ).

Nu, zoe verre zoe goed, mor ol met e ki, 't was azo 10-5 voe twolve, begunt ten ie ze saxofong uutain t' aaln en weg te steken, 'k zeggen "ewel, wat is da nu me joen, wa gojje doen tè?", en zegten ie tegen mien "jamo, je kent gie mien situoasje ee, je wit dank moen te twolven tuus zien ee", en, ze kisje toe, en weg was E'tje, die kir aank em wel kun wurgen ee, want 'k zaten ik dor wi, en 'k mochten ollaine vors doen. Mo, dat is bielange nog 't ende nie, want, e por weken loater moenk were met E'tje speeln, en zegten tegen me "moej nu e kir e twa weten?", "'k woaren ik vuuf minuuten te loate en 't nachtslot (de kittienk) laag op". En 'k zeggen "ja, wat ejje ton gedoan?", "Ewel", zegten "'k en ton gebeld bie me dochter die boven uus weunt en zet zie mien bingeloaten". En je was ie dor lik were preus op ee.

Mo nu, e poar weken loater, me moen were achter E'tje, ik en de drummer, 't was nu met zien ottoo, en E'tje weundeg in e stratje van e dail van Ostende wor dander nog van die 'cafeetjes' woaren met schoon vlais achter de ruute, en 't was zoe intje recht over zien deure. "Si", zijt de drummer. "da wuuf aat da moeten lappen met mien ee, ewel, direct giengenk dor binnen gezeten en", zijten (en je waist no da 'cafeetje', zegten "ze zoe zie da gin twidde ki doen". Nu, spietig genoeg is E'tje ton e tied loater gestorven an een ertstilstand, mo 't toogt oe gairen gezien datten wel was, want hail de kerke zaat vul, nevest familie woarent aal muzikanten die dor zaten.   Nu, da was een aiste vertellienksje over de dwoaze stoten dank ik in me carrière ol tegen kwaamn, wordt oengetwieffeld vervolgd.

Den Ertelijken.

wapenschild Ostende argentiniëOstende is een toeristische badplaats met ongeveer 6000 inwoners in de provincie Buenos Aires aan de Argentijnse kust. In het noorden wordt Ostende begrensd door de badplaats Mar de Ostende, in het Zuid-oosten door Valeria en de Argentijnse zee en in het westen door Gral Madariaga. Het landschap wordt gekenmerkt door hoge duinen en brede stranden omzoomd met schaduwrijke Tamarisken. De bewoners zijn grotendeels werkzaam in de toeristische sector en de bouw.

 

 

 

plan ostende in Argentinië

In 1908 kwamen de Belgen Fernand Robette (Fernando Robette) en Augustin Poli met het plan om in Argentinë een zusterstad naar het model van Oostende in België te bouwen. Ze kochten 14 km2 duingebied en velden van landeigenaar Don Manuel Guerrero. Later engageerde de Fransman Jean Marie Bourel zich ook voor het project. Een onderdeel van het plan was ook om 500 Belgische families naar Ostende in Argentinië te laten verhuizen om daar een nieuw leven te starten. Hiermee wilden ze het voorbeeld volgen van Pedro Luro die een aantal Baskische families naar Mar del Plata kon lokken.

Op die plaats een nieuwe stad bouwen was in die tijd zeker geen evidentie. De aangekochte gronden lagen ver van alle bestaande infrastructuur en bovendien moesten de kilometers brede en hoge duinen gefixeerd worden. De Belgen besloten maar om alles tegelijk te doen, de enorme wandelende duinen fixeren en beginnen bouwen.

De plannen voor dit toeristisch project werden ontworpen door de Franse architecten Chapeaurouge en Auguste Hughier en de ingenieurs Gilardón en Weber. Het plan voorzag in diagonale lanen, ruimte voor openbare gebouwen, een station, een gemeentelijke begraafplaats en een centrale laan van 50 m breed.

In 1912 begonnen de werken aan de Rambla met ondergrondse verkleedkamers. De bouwmaterialen werden vanuit Buenes Aires aangevoerd met schepen die dan door paarden op het strand getrokken werden. Op 6 april 1913 werd de nieuwe stad, die al gauw de naam “parel van de Atlantische kust” en “mooiste strand van Zuid-Amerika” kreeg, feestelijk ingehuldigd

Een indrukwekkend hotel " Termas Ostende" werd op 13 december 1913 ingehuldigd. Het hotel telt bijna tachtig kamers en staat tegenwoordig nog steeds bekend als "Viejo Hotel Ostende".

hotel viejo ostende Argentinië

De pier was een van de mooiste van Zuid-Amerika. Ze werd gebouwd door de firma Lloyd uit Oostende in België. Ondanks zijn sterke bouw verdween de pier rond 1942 quasi volledig door de aanhoudende zuid-oostenwind (de sudesta).  De Fransman Bourel had aan de pier een pitoreske pub “ El Viejito de Acordéon”. Resten van de pier kunnen nu nog enkel bij laagwater gezien worden.

Viejito del acordeon

 


Helaas brak de eerste wereldoorlog uit en moesten de Belgen terugkeren om te vechten. Ondertussen namen de duinen het land in. Het afgewerkte deel van de promenade en de meeste huizen verdwenen al snel onder het duinenzand. Een zekere Domino Repetto liet in 1917 een kerk bouwen die al  rond 1925 onder het zand begraven raakte. Er bleven slechts een paar huizen zichtbaar als bewijs dat Ostende in Argentinië niet slechts een droom was.

Robette stierf in 1920 in Europa en Poli gaf het gevecht tegen de duinen en daarmee het ganse Ostende-project op. Enkel Bourel bleef in Ostende om te plannen af te werken en de strijd tegen de duinen verder te zetten en uiteindelijk min of meer slaagde. 

Het hotel werd verkocht aan de familie Pallavidini. Toeristen reden per auto tot Puesto Tokyo of per trein naar Juanchon ongeveer 4km landinwaarts waar  Pallavidini hen oppikte. Toeristen konden vanuit Puesto Tokyo ook de “Decauville” nemen. Dit is een kleine veldtrein waarvan het railsysteem zo ontwerpen werd dat het treintje over heel slechte ondergrond kon rijden.

Ostende in Argentinië

Een zekere Don Carlos Gesell overnachtte in 1931 in Viejo hotel Ostende. Hij moest binnenkomen door een terasdeur op de eerste verdieping omdat het gelijkvloers geblokkeerd was door het zand.  Andere toeristen vertelden dat ze het hotel dikwijls binnen moesten komen door een raam. Dit maakte van een verblijf in dit hotel toch iets opwindends en avontuurlijk. Omdat het ganse Ostende en Hotel Viejo Ostende project als een grote fantasy overkwam is het niet verwonderlijk dat een schrijver zoals Antoine de Saint-Exupéry zijn sprookje “de kleine prins” in kamer 51 van dit hotel schreef. De roman ‘Los que aman, odian’ van de bekende Argentijnse schrijver Adolfo Bioy Caseres speelt zich in dit hotel af. Hij verbleef hier regelmatig met zijn vrouw Ocampo.

Projectontwikkelaar Jorge Bunge slaagt er een paar km verderop wel in om de duinen door bebossing te fixeren. Zo wordt in 1943 Pinamar ingehuldigd als badplaats. Hierdoor raakt het oude project “Ostende” wat in de vergetelheid.

De enige nog bewaarde huizen uit die tijd zijn het huis van Robette, De Karmelieten refuge, het Atlantic city hotel die nu jeugdherberg is en het hotel Thermas (nu Hotel Viejo Ostende). Het overblijvende deel van de Rambla werd in 1995 nationaal erfgoed maar is dringend aan restauratie toe. De laatste 9 à 10 jaar is het oude Ostende aan een heropbloei bezig.

Op 23 mei 1983 werd Ostende samen met de andere gemeenten Valeria del Mar, Pinamar en Carilo samengevoegd tot de fusiegemeente Pinamar.

 

 

Linken:

http://www.welcomeargentina.com/valeriadelmar/citytour-around-ostende.html

http://es.wikipedia.org/wiki/Ostende_%28Argentina%29

http://nl.wikipedia.org/wiki/Decauville

http://www.vakantiearena.nl/argentinie/ostende

http://www.ecosdeostende.com/mar-de-ostende-historia/historia/historia-tierra-zona.htm

http://www.telpin.com.ar/interneteducativa/homenaje/lasrdelpartido/indexmuseo.htm

 

 

 

 

Een Franse documentaire over de Oostendse visserij in 1960. Dit was de tijd toen Oostende nog de belangrijkste vissershaven in België was.

De film begint met het binnenvaren in de haven van Oostende.

 

Lijk Petrus wandlend op de baren
gesteund op uw almachtig woord,
zo laat gerust ons vissers varen
en leid hen naar een veilig oord.


Referein

O Jezus, die de macht der winden
beteugelt op hun wilde vaart;
verbied toch dat z'ons vissers hind'ren
en leid hen rustig havenwaarts,
en leid hen rustig havenwaarts,

 Gij spraakt en Petrus wierp ten gronde
zijn net dat rijk gezegend werd,
zo spaar ons vissers van de zonde
en geef uw zegen aan hun werk.

Referein:

O Jezus, die de macht der winden
beteugelt op hun wilde vaart;
verbied toch dat z'ons vissers hind'ren
en leid hen rustig havenwaarts,
en leid hen rustig havenwaarts,


Heil'ge Maagd, o vlekkeloze Moeder,
O Gij, de ster der woeste zee,
gelief ons zeeliên te behoeden,
van stormen, rampen, smart en wee.

Een andere tegenwoordig vergeten Oostendse zanger met een prachtige stem is "Zwarte pier". In een Oostendse revue begin jaren 70 zingt hij "Oostende Oender woater". Dit lied werd Oorspronkelijk gezongen door de Oostendse brandweerman, Albert Lingier, alias Bertino op de melodie van "La petite Diligeance".

Ik vind echter niets van informatie over "zwarte pier".  Wie was dat, heeft er iemand hem gekend? Alle informatie is welkom.

wie peinst er nog op dezen dag,
ostende oender woater.
da was zeker e nat beslag
die storm da was floater
in vele uzen of cafés was ter leute of rust
't woater kwam oender me canapé
en oender me bedde geklutst

't woater kwam binnengelopen
we wierden nat an unze poten
en de kelders met da spul
ze liepen boem gillegaen vul
zefs de vloaien en de vienken
ze mosten spriengen of verdrienken
en de ratten da was komiek
ze vierden keremesse in de sliek
't schoanste van de grap
da woater was nat
en je kost in de stroaten roeien
en op de vissemart
da was e twad apart
ter liepen wuuven lik oede koeien
me under rokken tegen under kieten
ze nan gin nagel mi vor op te bieten
gif ons heden ons dagelijks brood
moa osjeblief gin woatersnood

'k zien ook geteistert
da was etwa
'k moesten op e stroozak slapen
mor nu liggen 'k ik op me gemak
moa me meubeltjes die stoan te gapen
oal me weegluzen die zien weg
deur die woatersnood
den enen e geluk
den anderen e pech
den een ze dood is den anderen ze brood

't woater kwam binnengelopen
we wierden nat an unze poten
en de kelders met da spul
ze liepen boem gillegaen vul
zefs de vloaien en de vienken
ze mosten spriengen of verdrienken
en de ratten da was komiek
ze vierden keremesse in de sliek
't schoanste van de grap
da woater was nat
en je kost in de stroaten roeien
en op de vissemart
da was e twad apart
ter liepen wuuven lik oede koeien
me under rokken tegen under kieten
ze nan gin nagel mi vor op te bieten
gif ons heden ons dagelijks brood
moa osjeblief gin woatersnood


Subcategorieën