Den ouwen zen ottoo.

Si menschen,

‘k Gon ik e kir e woordje verteln over den ouwen zen ottoo.

Nie datten ie met e specialen ottoo raid of e twa wi, mo de stoten dan der in, met en roend zen ottoo gebeurd zien kannek verre een olve boek mee vuln.

 

Alli, ‘k gon ier e ki de beste deruut aaln:

Dail 1

(Voe den aisten ier stoat der in de gesproken versje een uutleg over e lailik stemmetje, en ojje da wilt oren moej mo luustern ee).

 

Op e dag ziem’ op weg voe me grotmoeder, die op de Nieuwpoortsesteenweg weunde, te gon bezoeken.

En, lik van gewente, zaaten ie e sigretje te smoren bijst datten ant rien was.

Me kommen op den Elisabethlaan, en opains begun me voader doar te snuffeln en te doen, gelik datten oltied dijd otten e twa rookt of peisde datten e twa rookt (da wordt ook duudelijker op de gesproken versje).

En opains zegten “Riekt, riekt, den ottoo stoat in brande!!!”.

“Mo”, zeg mien maa, ”je droom gie da zeker, ‘k rieken ik niet”.

En ie weer ant snuffeln en “Riekt, riekt, den ottoo stoat in brande, zeggen ‘k je!!!”.

“Mo be nijn, je stoat ie nie in brande”, zeg mien maa, nu ie nog e bitje zitten snuffeln en doen, en je zeit ie der niet mir over.

 

Enfin, me kommen toe bie me grotmoeder, en je doet ie ze vest’ of, en jaat ie e boai an da me maa nog gebreid aat voer em.

“Aa, den ottoo stoeg in brande”, zeg me maa tegen em, “kiekt mor e ki”.

 

Ja, naven dada, in ze boai, ’t was doar e gat in gebrand de grotte van e babykoptje, oe dat da nie deuregegoan is no ze vel of oe datten ie niet gefoeld et, de duvel ist wies, mo ’t was toch schone voe zien, ‘k geloven dat zelfs nog e bitje smeulde.

Aa, den ottoo stoegt in brande........

Dail 2

Op e dag komten ie tuus van ze werk, en van otten binkomt zegten tegen me maa “men aap is dood”.

“Oe”, zeg maa, “jen aap is dood?”

“Ewel ja”, zegten, “’t oar van men aap angt an de ruuten van men ottoo”.

“Ja”, zeg maa, “over wa ziej nu were bezig?”

“’k Gont e ki togen”, zegten.

Nu ja, ze gon no buuten no den ottoo, en ik gon mee, mo mens toch......

J’ aat ie in zen ottoo azo een aptj’ angen met zoe e pluche vel, die an e rekkeltj’ angde, mo wat datten ook liggen aat was zoe e spuitbusse voe ’t ies van je ruuten te kriegen.

‘j Aat ie zoe slim gewist van die spuitbuss’ alachter op zen oedenplanke te loaten liggen, dien ottoo hail de dag in de zunne gestoan, ja, je ku peizen ee, die busse aa nateurlijk “BOEM” gezeid, en wa waster gebeurd?

Ewel, dien aap aat de vulle lage gekregen ee, ’t angdeg ie dor nog juuste een iezere geraamte met twai andjes en voetjes in stoffe deran en e plastieken apemuule.

En voe de reste, die ruuten, da plafong, die zetels, dat angde vul met oar en ier en doar voeng je nog e stiksje stoffe, zogezeid da vel van dien aap, woar dat dat oar op zaat ee.

Oe dan aal de ruuten van zen ottoo nie in lagen en datter gin schaa an den ottoo was, me gont nooit weten.

Mo wat dank wel weten is dan ze moanden werk get en voer ol dat oar weg te kriegen.

Dail 3

Op e dag got de tillefong bie uus, en maa pakt op, ja, ’t was voader, die dor stoegt te vloeken en te godvern (aam em moen kun zien giengen m’ en verzekers zien stoan spriengen en dansen ook).

”En godveremelste, godvermijairde, ‘k en doar nu me portiere toegekwakt en me sleutels op men ottoo loaten zitten en ‘k stoan ik ier nu ee”.

Nu, me maa zegt “ewel, da ’s niet, ‘k gon Roland (da’s me schoonbroere) zenden me je reservesleutels” (nog chance datten de dee aat).

Zo gezeid, zo gedoan, Roland komt, en maa gift de sleutels an em, en ‘k gon ik mee.

Me kommen doar an de kanten van de vismiene (Je werkteg ie an den RMT), en me zien em doar bie zen ottoo stoan en gelik ant proberen van tusschen die ruute te graken.

Si, me stappen uut, ‘k gon ik nor em met die sleutels, bijst datten ie nog stoat te vloeken, en ke kommen ik bie dien ottoo, en ‘k zien doar da tuutje dajje de deuren mee sluut, en da stoat no boven.

Dus, ik, met zoe e muule van lintjes, lik dank da kun, die deur’opengedoan, en ‘k zeggen “inplekke van dor te stoan godvern en vloeken en e samba te dansen aaj beter aist e ki gekeken ee”, en ‘k dijn die deure van zen ottoo open, en geloof me, je kost der nie mee lachen wi.

Dail 4

Mien kozientje (me zuster eur zeune), die bie uus weunde, was ook zoe een emelste niwaird otten begost, en otten kost ze pee kloten geingten ’t zeker nie loaten.

En me kosten wieder e vint, die, lik me paa, ook Staf aitte, en deur e twa datter e ki gebeurd was in e restaurant, zein ze Staf Stoofvlais tegen die vint.

Nu, toe doar, ’s avens komt voader tuus van ze werk, ol scheldend en ol vloekend, azo van “waffere godverdomsche niewaird etter me da nu were gelapt?”, en zeg maa “ewel, wat ist?”

Kom mor e ki kiekken zegten, en je go no buuten no zen ottoo, en an ze zetel van zen otoo angter doar e papiertje me plakkers derroend en doarop in stifte “Staf Stoofvlees.

Ja, da kwaam ton uut, die klainen aat da brieftje alachter op zien veste geplakt, oe datten ie doar nie op gelet aat weten ‘k ook nie, mo je was ie azo noo ze werk gegoan.

“En ‘k en ik verzekers hail de dag azo roendgelopen”, zeiten ie, vroed van kolere.

“Mo zeg, Chris”, zeo me maa, egen die klainen, je magt dat agliek nie doen, kom zeg, pepee moet doar hail de dag bie die grote boazen en directeurs binnen zien, da’s och gin werk ee”.

(Ik woaren oendertusschen nateurlijk ol weggelopen, want ik giengen doar begunnen burreln van ’t lachen ee, en ton gienget wel gewist en wi).

Nu, etten ie effectief hail de dag azo roendgelopen, of et da bladje ’s nuchtends losgekommen an ze zetel bijst datten op weg was no ze werk, da’s weer ain van die myterietjes van ’t leven ee.

 

En zukke kiekenstreken gebeurden der haile dagen bie uus.

Alli, toe te noaste kir ee.

Groetjes,

Den Ertelijken.

 

,...}

Schijtend ventje

 

Alli,

Den Ertelijken is ier were voe nog e ki ze woordje te plassairen zi, en 't go weer' an de rebben oeden wi, je magt da geloven.

Ewel, da was in de tied, 'k werkteg ik als muzikant in e café in de Langestroat'ee,en, ja, me moesten doar ook oltied dwoaze stoten tegenkommen, of 't schilde nie vele.

Ke komn dor op een avend binnen, 't zaat nog gin volk, en zegt de boas tegen mien "ewel", zegten, "ken dor wer' e twa tegengekomn wi".

Ja, 'k zeggen "'t zoe were nie roare zien, 't begunt ol were goed", 'k zeggen "van wa nu"?

"Wel ja", zegten, "kiekt, 't is ier e vint die ier binnenkomt bijst dank de terrass' ant opzetten zien en ol,en 'k zeggen, kiek menaire, 't spiet me, mo me zien nog nie open, binnen een olf urtje ziem' open".

"Aa ja", zegten, "'t is goed, 'k gon ton e ki werekomn ee".

"Mor op weg no buuten", zegten, "je lat me doar ain vliegen","kiekt", zegten, "'k En ik ier maggen ol de deuren en de vijsters openzetten, 'k en ik ier maggen de zuugers vulle bak zetten, da was ier nie t' oeden van de stank".

M' en dor e ki mee gelachen en gedoan, en e poar euren loater, 'k zitten ik te speeln ee, en 't komt doar e vint binnen, en je zet ie em an 't tafeltje nevest mien.

En de boazinne doet azo no mien "wa wi wa wi wa", en azo articuleren dank giengen kunnen liplezen, en wiezen no die vint.

"Wadde???". want 'k woaren ik ant speeln ee ja, en zeg ze "wa wi wa wi wa", en ze wies were no die vint, 'k zeggen "Wadde!!!???" ", en ol met e ki, de boas, "Da's de deen die ier vanavond gescheten et!!!!!!!" (azo vulle bak ee).

't Schoanste van de grap, da was een Ostendenoare, j' aat ie vaneigen verstoan wat damme gezeid aan ee,

Si, je moe nie peizen datten ie rood wierd of e twadde, of no buuten giengt wi, je zaat ie dor e ki mee te lachen.

 En da woaren azo van die dwoazeheden damme dor haile dagen tegenkwaamn en uutstaken.

Mo ja, oed mo junder ortjes open want 't gon nog zukke dwoaz' opkomn wi.

Alli, toe loater, en met de komplementen van Den Ertelijken ee.

Den Ertelijken. 

, { 'type': 'html5'...}

Ziek wuuvetjeEwel, menschen,

ke gon ik nog e kir e woordje plassairen zi.

J' et azo van die Ostensche volksfiguren, die in hail 't stad gekend zien, oftewel bie name, oftewel deur under stoten dan z'uutgestoken en.

En 't is nie omdan ze azo nie gekend zien, dan 't dovoren gin schilderachtige figuren kannen zien, owo?

En 't is dovoren dank ik junder e ki wiln verteln over mien meetje Marcella. Osse joenger was was z'ol goed gekend en ook schilderachtig want (mor ik woaren ton nog nie geboren wi) z'ield zie café an de kanten van Petit Paris.

En meetje Marcella was e klain, mager wuuvetje, mor otter in eur café ain boel begost te zoeken, of begost te vechten, en 't mocht e vint lik e boom zien wi, je kraig e pak slagen van meetje Marcella en je vloog buuten.

En de moandagachtenoene ton, mochten d'oede vintjes uut de Gottschalk ton voe niet e portootje kommen drienken bie eur, want ze was wel e filantrope.

 

Mo 'k gon nu e kir e stik in de tied veruut spriengen, no de tieden dank ik zelve meegemakt en, de tieden da mee Marcella (tusschen aksjes, 'k zeggen hail de tied "mee" omda ze me dopmee was) ol e goe stik oeder was.

 

Ze weunde zie ton in e stratje vlak tegen 't oed ospitaal, en gelik dajje sebiets go zien, ze kost gin betere plekke gekozen en.

De reden worom dank da zeggen was omda mee Marcella echt zoe een "ingebeelde zieke" was.

Si, 't wuuvetje gieng mor in de gazette moeten lezen over e nieuwe ziekte dan ze gevoengen aan en ze giengt em en.

En aa ze moeten wiln een apothekerie openoeden, ze giengt ook kunnen, want z' aat doar e kasse stoan, tsjokkende vul met medicamenten, en omme doar ton giengen en me zein "Ho, mee, ik en zair in me kop, of ik en ier jukste, of 't kittelt doar", giengt da ton "Aa, wacht e ki, 'k en dor e twa goeds voren", en ze dijt ton eur kasj' open, en waffer stienkerie dajje ton dikwils mocht pakken van eur, 't aa gin name....

Z' aat dor in eur fameuze kasse ook oltied e bottel stoan, en dat aitte "Calmamadou" of zoe e twadde, si, da smakte zoe bitter of galle, en meetje Marcella droenkt da lik e teusje woater, want z'aat oltied de kwiek of de kwak, of 't schilde nie vele.

Ja, de dokteurs aan an eur ook e schone kluute verdiend wi, want van osse e twa voelde die eur nie anstoegt liet ze de dokteur kommen ee, 't kwaamt zelfs zoe verre dat de dokteur e ki zeit tegen me maa "'t zien lege cachetten met blomsuuker derin dank eur vorengeschreven en, want 't is ol inbeeldienge".

En otter ton e dokteur was die eur nie mi geloofde (en 't en der azo e poar gewist), ze pakte ton een andern ee.

 

Mo nu, mien paa, da was ook zoe e menschenkloter ('k vragen m' of otten dat an niemand deuregegeven et Knipogen ), en zeiten ton tegen eur: "zeg, mette, ejje gin zair in je viengers van je lienkschen and en dikwijls e bitje miserie van ze te plooin? Want 'k en in de tilleviesje gezien dat dat e taiken is datter e kleppe in jen erte nie mi werkt". (Of nog geliek wa van zuk soorte zaiverie datten uut ze botten sloegt).

 

"Be jaak, Staftje, zei ze ton, nu dajje da zegt, 't is lik ol e weke dank da voeln", en ja, je mocht der zeker van zien da 's anderendaags de dokteur an eur deure stoegt ee.

En osse ton van de dokteur e wup gekregen aat, of de dokteur aa gelachen met eur, de noaste ki da me paa dor giengt wast ton van "je godverdomsche roste niewairt, jet were met me kloten ant speeln gewist ee", en mien paa aat ton nateurlijk de grotste leut' ee.

 

Mo, 't problaim is ton ook, ojje zoe e mens ziet, op de deur geloven ze je nie mi en j'et ton e kir e twa die echt serieus is, en ja......

 

En dat ister ook wat datter met eur gebeurt is, ol met e ki ziek worden, en e kart loater was ze weg van een ertaanvol.

RIV meetje Marcella.

 

Den Ertelijken.

 

Alli, menschen,

Den Ertelijken is ier were, dus oed junder mor ant gas ee.

'k Werkteg ik in de tied in e cafeetje in de Langestroate ols muzikant, gelik dajje dor in de tied nog vele cafees met levende muziek aat.

Mo nu, op een avond woarenk ik e ki zoe ziek of een oend ee, oesten, niezen, snottern, me neuze moeten snuuten zoender stoppen, enfin, je kat da wel ee.

En gelik da junder verzekers ol wit, ojje dat et in de zomer is da nie gemakkelik van dorover te graken ee, dus, ke giengen ik dat e ki wetenschappelijk oplossen zi.

 

'k Zeggen tegen de boas "'k gon e kir e Gloriaatje drienken", voe deginne die da nie weten, e Gloria is e bitje lik e poester, mor e poester is e tasse kaffie met e kwaikoane derin, bijst dat e Gloria e tasse kokend woater is met suuker en e kwaikoane derin.

Nu, 'k moen zeggeeen glorian, da smakte, da Gloriaatje, en 'k begosten ik lik e bitje warm te kriegen en, geloof et of nie, deur die warmte voeldek ik mien lik ol e klain bitje beter.

Pas op ee, onk zeggen "e klain bitje beter" wilt da nateurlik nie zeggen dank der ol deure woaren ee.

Dus, 'k peizen azo in men eigen "da got ier lik ol e bitje beter, dus me moen de therapie nog e bitje vuloeden ee", dus, "gif me mo nog e Gloriaatje".

En inderdoad, da giengt beter en beter, en op de deur voeldek ik lik nie mi dank me neuze moesten snuuten.

En, airlik gezeid, 'k zien die nacht tuusgekommen en 'k en geslapen lik e zwien (enfin, 'k peizen da toch, want van mair wistek ik nie mi).

 

Nu, ja, ik 's anderendaags were no me werk, en, inderdoad, stikken beter, zoe goed of genezen, want zelfs de bozinne zaag et, want 'k woaren nog nie hail binnen en zeg ze "je ziet der gie ol stikken beter uut ee, da go van je latsten zien".

'k Zeggen ik "van me latsten? Oe dadde?"

Ewerl, zei ze, j' aa gie azo ol 12 Gloriaatjes binnen, en voor dajje nor uus gegoan ziet vroeg je an me "g-g-g-g-if me n-n-n-og e kir e sl-sl-sl-sl-slap-mu-mu-mu-musje".

"En", zeg ze, "'k en ik joen ton e tasse warm woater met suuker derin gegeven, en j' et gie gezeid datten zoe gesmakt aat".

Nu, da got ton wel azo zien zeker, en 'k woaren der ik inderdoad zoe goed of deure, mor et toogt toch ook were e ki oe da ziek zien je reuke en smake kut antasten ee.

 

En datter e kir ain lacht, gelovenk.....

 

Den Ertelijken.

 

Sommige menschen zien gelovig, sommige zien da nie, der zien der ook die agnost zien, da wilt zeggen dan ze et bestoan van een Opperwezen nie blindeliengs anneemn, mor ook nie direct oentkennen, omdan zet nie zeker zien.

Nu, me vertellienge got ier nu nie over e discuusje otter e God bestot of nie, of e debat on de menschen zoen moeten gelovig zien of nie, voe mien is iederain dor vrie in, mo wat dank wiln uutainzetten met men inleidienge is dat je hetginne dank gon verteln verschillende stempels ku geven, zegt dertegen geluk, lot, noodlot of Voorzienigheid,feit is dan der sommige diengen toch gelik voorbestemd zien voe te gebeuren.

Nu voe me vertellienge zelve:

Ik zelve kommen, laanst me paa ze kant, uut e familie woar dan ze van voader op zeune visscher woaren.

Zelve enk me paa nie mi wten voaren, onk ik d'oede aan van e bitje besef t'en werkte den ol bie den RMT (zoaliger), en je was ook de latsten van de generoasje die met de visscherrie gevoaren et, mor et got ton ook over e twa die gebeurd is verschillende joaren voor dank ik geboren zien.

Me spreken 1949, me paa en me noenkel moesten nor Iesland voaren, en in die tied was da nog (ojje sjaanse aat) e reize van 18 dagen.

Mor et doet der nu omme da me maa verre most kopen, en in die tied aaje nog gin echografie en aal die diengen, en kosten ze dikwils nog e ki ferm mis zien over de geboortedatum van je kiendje.

Nateurlik, ols goen uusvoader zeg mien paa "dat verrekt wi, mor in die stoat loatenk ik mien vromens zoe lange nie achter, ik gon nie mee". En zeg me noenkel, die ook nogal goed stoeg met uuze familie, die loater ook nog pee geworden is van ain van de twailiengen, "kiek, ot dat azo zit, en misschien de kanse lopen dank de geborte missen, ze kunderin, 'k gon ook nie mee".

Zo gezeid, zo gedoan, ze gon no de raiderie en ze moenstern of voe die reize, dus steln ze vervangers an voe die reize.

Gelik dank ol gezeid aan, 't was nor Iesland dan ze mosten, en 't schip dan ze mosten mee voaren was den O.194, de Rémi Marcel

Wat datter nu gedomme omme doet, de 20ste moarte komt de Rémi Marcel in Dungeness, in Kent an de zuudoostkust van Iengeland (ziet 't kartje):

Dungeness

 

in anvoarienge met een Iengels schip, The Baron.

Der en bie die rampe vier doon te betreuren gewist: 

  • Adolf Pincket
  • Edgard Briemont
  • Armand Heinderson
  • Adolf Bogaert


Die latste joengen, Dolftje Bogaert, was de deen die in me paa ze plekke de reize gedoan et, je was nog nie 't oed, en die der mair wilt over van dichte zien kut oltied e ki gon kiekken no 't Visscherskapelletje van Brainienge Duune, ze doozantje angt dor, en je liet ie e weewe, Angèle De Mesmaecker, achter.

Wat datter ook van is, me maa et ton e flienke dochter get. en ton 3 joar loater nog me broere, en 9 joar achter da voorval (in 1958) esse nog eur zesden en joengsten get, en da was ik.

Dus, aa me paa em nie loaten vervangen, ke giengen der ik ook nie gewist en.

En an die sukkeloars: Joengers, bedankt voe junder offer, zoender dat aank nooit bestoan.

'k Gon voe junder lezen.

Ier ook nog e fotoo van 't schip:

Den O-194

Den Ertelijken.

Bron: 75 jaar onderzoeksraad voor de zeevaart, door Ronald Carly, via Heemkring De Ploate.

 

geschreven op 23/06/2012
k-stoan-gisteren-aan-de-luchten           'k Stoegn gistern aan de luchten achter zuk een ottootje zoender plak, je weet wel, nen Axam of zukkentwa.           't is groen en 'k zien dat'n de neiginge et voa te vertrekken, moar je bluuft stoan.           'k Zeggen in mijn eigen, allis, seffes is 't weere rood. Ja, lap, 't was van da!           't Wordt were groen moar je bluuft ie were stoan.           'k Zegge in mijn eigen, allez, seffes is't...
geschreven op 21/11/2005
de-bollemanVoe dun orlooge kendukik un siempatieke knul die goed gekend was op du koaije. Jaadie, te goare mi zien wuuf, un wienkeltju dichte bie du veugelmart. U spekkewienkeltje woarda zu ook pietrol verkochten. Iezelve was, special in de zomer, te vienden an strange of op dun diek. ‘tWas u noggol magere vint, ni te groot of nie te klaine, mi rooie kaken en un grote moestash. Oltied schone geklid, mi kol en plastron, soms, op zien kop, un bakkersmustje, mo oltied mit un schoone witte schorte an. Op zien buuk droegtun ie un soorte van u mande mi doarin smakulukke...
geschreven op 15/06/2005
een-oed-wuuvetje  Die visjher van mien ‘k en em zoo gèèrn gezien E weumplekke woarin dad'r e sjhrieftafel stoat. Up 't sjhèève tafelbled ligt'r e bril woavan da de gloazn in de zunne blienkn. Wa verder up da tafelbled e roend pleksje. Een oensjhuldig luchtpleksje ... Boovn ist'r nog e weumplekke. Een oed wuuvetje zit doa up e wiegestoel. De luchsjes in heur oogen zien ol joarnlang uutgeblust. Die visjher van mien 'k en em zoo gèèrn gezien Woarom toch, vraagt da wuuvetje heur of, spokt da liedje nu ol daagnlang in me kop? Ze sjhud med' heur kop, nimt de gazette...
geschreven op 23/02/2006
bepeinziengen-bie-un-messeBeluister hier dit verhaal.  Kvielen zundage ost va mien stoel ossuk no tjoernal op de Teevee kaike. Zu gaven doar u fielmtju van un pastur die de messe in dialikt uutsprak. Die pastur was bielange gin brusseloare mo ju laast ie da geilegans voren uut un boeksje en ju daid ie da geil goed.Du kerke zat tjokkevul en iederain haad ook un boeksje in zien handen wo da zu zaten in te lezen.Op de kafte van da boeksje st oend ur ook utwa in brussels dialikt.Joorde da de pastor geen brusseloare was mo je deed zien beste. Op tlaste, juuste voordatun...
geschreven op 16/06/2005
voor-den-orloogeOssekik voe mien compjoeter zitten goan mien gedagten nogol dikkels no de tied van voor den oorloge. De tied dan kienders nog kienders woaren en der nog gin eletriek was.Os we wiender van tschoole kwamen moesten wiender uuz huuswerk nog in de keuken doen bie de kéké, woarin de vlammen veranderden bie iedere luchtverplatsienge.In de wienter verwarmden wiender uuz bie de buuzestove, nu haiten ze da leuvensche stofe. We legden uuze bainen op de deuren van den oven en adden alzo warme voeten De maiste weuningen aan gin lopend woater, we mosten da goan halen op den oek van de stroate....
geschreven op 15/06/2005
lapnamenKzitten hier an mien compjoeter en mien ogen vollen toe. Nie dank vaak hen, maar mi die ogen, toe zien ik menschen voor mien ogen die ik, en giender misschien ook, nog gekend en van voor den orlooge.In die tied aan de menschen wel un familiename, moar ze woaren meistol bekend oender under lnaame, anders gezegd under volsche naame.Ja da zowel bie de vinters of bij de wuuven. Gond der enige vernoemen en je moe ukki zien welke schoone namen je doar viendBie de vinten : Tootte – Burrulut – Backeland – de Vieloos – bastardje –Zotte Rafa-il – Zotten...
geschreven op 27/11/2005
zotten-aprilAin woffan dank ik nog nooit geschreven hen is een echte vint, nie biester groot, idder slank,oltied lachende ogen en zair goed bekend, voe dun twidden waireldorlooge, in uuzze stad. Zun echte name was Armaan en twas un brave ziele die oltied te vienden was in tostends uutgangsleven.. Men hem gekend os garzong in ’t Laiterietje, in ’t bosje, woar datten voer iederain ain goe woordjun had. Ju was ie oltied chiek geklid en geel beleefd, dus un goeie garzong.Mo, ottun vrie van dienst was, wastur gin oeden mir an, maistol wastun ton verklid en ju kon ie schone vertellen....
geschreven op 16/06/2005
madam-medoljeK’soen, as ik van junder mag, un artiekeltje willen schrieven over un vrouwtje dank goed gekend hen. Nain, ’t was gain oed lief va mien, mo wel u wuuvetje dank oltied oed en geweten.. Ze was nogtans goed gekend oender de naamme “madam madolje”.Stel je ki voor, un oeder madammetje, mi ogen waaruit liefde en hoop stroalde. Heur ogen stroalden en toogden da ze zie iederain gairn zag. Zad altied een oede versleten mantel an, mit u soorte alpein op heur kop, vastgemoakt met twi scharpen, die oender heur kinne vastgeknoopt woaren. Zad altied un poar hoge wullen koesen an...
geschreven op 16/06/2005
teut-teutKzien hum nog zitten, drienkend an un komme soepe, mit ingevollen kaken, un zwarte schippersklakke schuin op zien kop, geklid mit doenkere friese broek, blouwe matrozenbaaij roend zien béénig lief, zien bruun oangezichte gebogen over den hoetten tafel. In zien twi oren aadten ie un goeden oorring, gelik doede visschers.Teut-teut want da was ie, dankte mien moeder die nu en ton em binnen riep om u komme soepe of u poar stuutten mi butter teeten. Roend zien liev droegten ie un leeren rieme woaran zien trekorgel hangde. Zien koede handen roend zien komme soepe. Ju kwamdie dikkels binnen bie uus...
geschreven op 16/06/2005
de-gepekkelde-fiege1Os ju die titel leest peinsde gie zeker dank gedronken hen of dank nu stroendzat achter mun compjoeter zitten, nain, zeker nie, kiekt do mo ukki verder.Tbegost allemoale onk ikku twee menschen hoorden zèèveren over kongonutjes, die twèè kwamen nie overhain woar, voor den orlooge de beste te vienden woaren. Ik hen ton un artiekeltje geschreven in hut Abé-In,; artiekeltje dank nuu in tostends weergeven.Den eirsten zei dat de beste kongonutjes te vienden waoren in un kaffé langs de boelvard en den anderen zei dat je daorvoren op de mart moste zien. Ik zei tegen under dat de beste te...
geschreven op 15/06/2005
den-duuvelGelik altied asuk an mien compjoeter zitten kiekuk eirst uki no buuten.Vandage giet het woater en tur is veele wiend. Doardeure kunnen wu niet goan wangelen en begunnen wu te droomen. Droomen van vroeger van de tied dat de stroate nog van de kienders was en damme ols opgeschooten joengens buuten konden speelen. Schoppend teegen un bolle op tplingsje voe de grote kerke of op de groenselmart toe da de poliesje uuz weg jaagde.Speelen mit de marbels en de ketten op de drie-oek ( je wit das plingsje da nu gekend is os paulusplingsje) of tuwwel koersen achter uuzen oepel...
geschreven op 21/11/2005
saraJu peinst giender zeker dank hut  hier gon hen over ain of ander meisje, mo doar zit junder dur verre nevens.Ol du menschen die voe dun twidden orlooge in ’t keuntje under bintjes hen gestrekt op de liedjes van dun droaiorgel of die ukki no de vissemart gewist hen hen Sara we gekend. ’t Was ie die, biena altied op witte kloeffen of mit kajuutten an zien voeten,de muziekrollen op dun orgel legde en dikkels ook os dun aisten op de dansvloer kwam.Ju was ie nie tu groot, mo vriendeluk en oltied mit un glimlach op zien lippen en deur...
geschreven op 15/06/2005
oenkruudIn de tied dan'k nog up de Sterrewacht wérktede, han'k vanuut me burootje uutzicht up e groot gasperk. Ten uutkomm groejdeden doar pisseblomm, magrietjes en véroniek. Gilf, wit en blow: sjhoane kleurtapietjes up 't groene gars.Een endje verder was 't er nog een gasperk. Doar zaagn'k van tied toe tied e sjhaper mê ze kudde. E sjhaper lik weggeloopn uut e kienderboek. Aamedeki krèèg de Sterrewacht e nieve directeur. Een echte poèèt. Up zekere dag zaagn'k oe da den hovenier de blommetjes wegmoajde; en 'k vroegn em verom dad'm da dei. "Moa alli Gilbert? Je ku gie toch ghoan peinzen...
geschreven op 16/06/2005
wuuven-achter-t-stuurGisterennuchten riek noar kortrik up dotostrade... Up me gemakske, je kent mie ...Ke kiekken azo over min schoere en kzie doar e wuf in n nieuwen BMW passeren an 140 tereure me eur tote tegen rute in de spegel te kiekken om eur ogevlerken te kunn schildern. Je moe dat eke peizen... Ik kiekken were voi me voor e poor seconden, moar angezien dat gein lelyk keun was... kzegge kgon nog moar e ki loern... Miljaarde de nondedju, ze zat godver bikan up min... en mo schildern (nog e couche)... Je kut eki peisn dak verschoten en... me scheirmasjiene viel...
geschreven op 16/06/2005
de-gepekkelde-fiegeOs ju die titel leest peinsde gie zeker dank gedronken hen of dank nu stroendzat achter mun compjoeter zitten, nain, zeker nie, kiekt do mo ukki verder.Tbegost allemoale onk ikku twee menschen hoorden zèèveren over kongonutjes, die twèè kwamen nie overhain woar, voor den orlooge de beste te vienden woaren. Ik hen ton un artiekeltje geschreven in hut Abé-In,; artiekeltje dank nuu in tostends weergeven.Den eirsten zei dat de beste kongonutjes te vienden waoren in un kaffé langs de boelvard en den anderen zei dat je daorvoren op de mart moste zien. Ik zei tegen under dat de beste te...
geschreven op 15/06/2005
bepeinzienge-van-mauriceOp toenverwagts henk ik doar op mien compjoeter u zeit gevoenden woar datter ein artiekeltje in toostends stoend. Ik wille hier ook ukki een artiekeltje schrieven. Keetekik nie os je giender nu en ton peinst an die oede ostendenoaren die, voor den orlooge, langs de koaije liepen. Ik peins er nog oltied an. Wit je giender nog wie ?Wat vienden julder van Teut-teut met zien accordejon op zien buuk, ziengende van “ Den Iengelsman mit ol zien poenden” – of van Kolenmanchet ook nog den ollegatscheirder genoemd –van duuvel of madam Loeloe of ook nog van madam maddolje. Ollemoale tiepissche...
geschreven op 30/12/2005
de-bings-tu-ostende                                                            Oe da ta begost. Voe du waireldorlooge was ostende uutgegroeid van un klain deur meuren omriengd dorp toe un grote stad die hoovairdig was de name  “Keuniginne van  du badsteden” te meugen dragen. Vele toeriesten, uut olle dailen van de waireld, kwaamn nor hier en woaren in bewoender-rienge voe die schone gebouwen langs uuzze diek. Ook du bings werden druk bezocht. Mo teh nie oltied azzo gewist. Roend 1770 woaren, in Iengeland, verschillende dokteurs van oordeil da zwemmen in zai goed was tegen bepoalde ziektes en meewerkte an tbehoedun van un goeie gezoendheid. Zo zoen koede zaibaden goed zien voe olle leeftieden,...
geschreven op 04/12/2005
t-zeekommiessarjoat Osju vroeger uut du stoasje kam wast tairste dajje zag die schoone torretjes van da ainig schoon gebouwtje stoande op toekje van de Zuudstroate en de Vindictioevekoaije , twoaren gelik van die mienaretjes. Twas doar dat du diensten van tzaiwezen, tzaikommiesarjoat en de zaivoartschoole woaren oendergebrocht.   Da gebouwtje was opgetrokken in de wienter van 1898/99  deur du gebroers Demeyer uut Gent en twerd un juwailtje in zien soorte. Du plangs woaren getaikend deur dun arsjietekt Sjarrel Dewulf die doarmee u spicioale opstellienge gemakt had. ’t Werd tonne ook anzien os u model, un voorbeeld van du Vlamse Runnaissanse, un stiel uut hut...
geschreven op 19/11/2005
de-babylonstroate iedere kair dank op de Serruuzeloane stappen en an du meisjesschoole kommen, nu in ostende beter gekend os de Eekol mayenne,kan knie naloaten no boven te kieken no da gebouw die nu ook dail uutmakt van de schoole. Kzien ton die name die doarop te lezen staat : “In ’t Hof van Belofte”. Tzien ol menschen die mien gevraagd hen of de stad du geweunte had zoeun name te geven an u schoole.     Het grote gebouw, links, is het fameuze Hof van Belofte.De kleinere woningen werden achteraf gesloopt om plaats te maken voor de meisjesschool.. De straat zelf was amper 3m. breed. Die...
geschreven op 16/06/2005
col-en-manchetDur zien olzo van die menschen die wu nooit kunnen vergeten, menschen die wu biena iedere dag zagen rondtjoolen in de Kapellestraote of op dun diek en die ineins weg zien. Ein van die menschen is zoender twiefel wel August V.d.B, een rare kwiebus van in de tied tusschen de twi weireldorloogen. Twas un raore kadee dajje nie kon vorbie gaan zoender op te kieken mo die biena iedere dag in de Kapellestraote te vienden was. Zien name gonder waorschienlik nie vele kennen, maor os wu zien lapname gaon schrieven zienk biena zeker dajjunder hem gaon kennen : “ Col en...
geschreven op 16/06/2005
ne-zantje beluister hier dit verhaal. Ja, vandage een schoon avloptje in me busse: van de pliesjes, osk zo rap meugluk zoe wiln betaaln: 25 euros want kadden ier een moand of twèè geleen gin tiekitje betaald voe te parkeern... Normaal gin problèèm, iederèèn geliek voe de wet, en anders moe je mor me je vielo no stad kommen, of je pakt de bus of tram. Mor, die bewusten dag woarenk al met stief vele moeite an een pleksje gerocht, twoaren der zelfs een stik of drieje die al under middelvienger uutgestoken adden omdak under pleksje ofgepakt adden. Ken under met evenvele diplomasjie...