oede vriendken een oede vrient gezien vandaag

en kmoetn zeggn tet me deugd gedoan

kan er nooit nie bie stille gestoan

dank er juust moestn hene goan

 

jis nooit ni weg gewist

en kan em al zo lange gemist

kstoen doa als ne dagjestoerist

en tweerzien èt mn hertje verfrist

je zagt er nog altied hetzelfde uut

em was nog nikse verandert

enk ken der ne fotootje van gemoakt

voe in me gedagten mee te nemn

de zèè…

woar dag ge eki diepe kunt oasmn

en wo dat de geure nieverst etzelfde is

wo dag ge eyndeloos verre kunt zien

gin uuzen, gin otto’s, olène zant en woater

de zèè…

os ge van doa nie ziet, wit ge niet wat et is

da geluut van de mèwtjes, èn de boaren,

of de sgooneid van de zèè die in brande stoat

tis mo ojje wegsiet dat ge wit wat ge achterloat

men oede vriend zej tegen me

jen hertje ligt ier woar dagook go goan

en kaan da nooit gepeist, en et geliek, 

da moestnk toegeevn mè ne lag en ne troan

 

Annick

°Oostende 20 juli 1959

Geschreven te Herent 19 juli 2011

Met stookolie kwam ook armoede bovendrijven

Toenmalig collegeleraar E.H. Daniël Van Parys betrok als priester-leraar een kamer in de schoolvleugel kant Euphrosine Beernaertstraat.


De bewuste zondagmorgen werd hij gewekt door de directeur van de lagere afdeling Jacques François, die hem meldde dat de feest- en filmzaal van het klein college onder water stond.

Lees meer: Oostende Onder water

Hostyn-Dasseville kon kledingwinkel niet redden



Waar nu boekhandel Corman gevestigd is, baatte het jonge echtpaar Julien en Mariette Hostyn-Dasseville een hemdenwinkel ofte “chemiserie” uit.
De nu 81-jarige Mariette, moeder van museumconservator Norbert en kunstenares Dim, herinnert het zich als de dag van gisteren: Omstreeks 1 uur 's nachts kwam men kloppen met de mededeling dat we onze kelder moesten leegmaken. Daar lagen de winkelvoorraad en ook heel wat levensmiddelen gestapeld. Net toen ik voor de zoveelste keer met een vrachtje de keldertrap opklom, hoorde ik een enorme knal. Een van de zware schotbalken die gebruikt werd om de zeedijkhellingen af te sluiten, werd met het wassende water de kelder ingedreven.

Lees meer: Oostende Onder water 2

 

Een oud-IJslandvisser vertelt...

 

boek ijslandvaartOostendenaar Joris Surmont voer als werktuigkundige op twee IJslandtrawlers. Hij pende zijn

wedervaren neer in een boek getiteld 'Door de mazen van het net'. Naast de geschiedenis van de

IJslandvaart belicht hij in zijn werk ook thema's over visserijbeheer en visserijtechnieken.

De IJslandvaart spreekt vaak tot de verbeelding. De ruwe zeeën op de Noord- Atlantische Oceaan

en ten noorden van Schotland en het harde werk in guur weer verstoken van elk comfort, zijn de

aanleiding tot een heel apart verhaal waar de auteur over uitweidt.

 

Surmont monsterde op 15-jarige leeftijd aan als scheepsjongen op de O.32 Roland, een kotter

van de Oostendse 'bootsjouwerij'. Later bedreef hij de 'grote' visserij op IJsland alsook de

bokkenvisserij in de Keltische en de Ierse zee. Na een carrière op de zeevisserij stapte Surmont over

naar Defensie, waar hij als technisch officier bij de Marine aan boord van de fregatten Westdiep,

Wielingen en Wandelaar actief was.

 

Het Nederlandse weekblad 'Visserijnieuws' schreef in een recensie: 'Surmont schrijft op passionele

wijze over het leven aan boord van kotters en IJslandtrawlers. Kortom, een zeer lezenswaardig boek

boordevol historische en actuele informatie.'

 

Een stukje uit het boek:

 

In 2003 was ik met het fregat Wandelaar in Aberdeen in Schotland. Het deed me terugdenken aan

die nacht in januari 1975 aan boord van de Caesar, toen de schipper oordeelde toch het slechte

weer te trotseren en koers te zetten naar de Faeröereilanden, die halfweg het traject tussen Noord-

Schotland en IJsland gelegen zijn. De overige schepen deden dit niet. De ene ging bijliggen in

Sinclair’s Bay, aan de oostkust van Schotland net bezuiden de Orkney’s, de andere liep binnen

in Scrabster; daar was een goed zeemanshuis. Wij trotseerden de Pentland Firth, het 'Gat' in

visserstaal; de verbindingsweg tussen de Noordzee en de Noord-Atlantische Oceaan. Een brede

maar woeste doorgang waar veel stroming staat, aan weerszijden geflankeerd door immense

rotsen, waaronder de bekende ‘Old Man of Hoy’. Het minste technische mankement kan hier fataal

zijn. Vele schepen kwamen aan hun einde op deze Styx, de rivier die Hades, de onderwereld, scheidt

van de bewoonde wereld. Wellicht is de vuurtoren van Dunscansby Head aan de zuidelijke ingang

van de Pentland Firth ook de verblijfplaats van Charoon, de legendarische veerman op de Styx.

Aan de noordelijke uitgang was de vuurtoren van Dunnet Head ons laatste baken tot de Faeröer.

De lijst met vergane schepen in deze regio is indrukwekkend.

 

 

 

Het boek (ISBN 978-94-6089-427-5) wordt uitgegeven door de Nederlandse uitgeverij

Boekschout. Het is geïllustreerd, bevat 140 bladzijden en kost € 15,95.

 

Het werk is verkrijgbaar bij:

 

Brugse Boekhandel, Dyver 2 Brugge

Boekhandel Corman, Witte Nonnenstraat 38 Oostende

Boekhandel Luc, Thomas Van Loostraat 65 Oostende

Standaard Boekhandel, Kapellestraat 93 Oostende

Boekhandel Trianon, Koning Ridderdijk 44E Westende

VDC Boeken, Koninklijke baan 21 De Haan

Het Nationaal Visserijmuseum, Pastoor Schmitzstraat 5 Oostduinkerke.

Het Oostends historisch museum 'De Plate', Langestraat 69 Oostende

De inkomsten van het werk zijn ten bate van het Visserstehuis De Bolle te Oostende en van het

Steunfonds voor sociaal kansarme en verlaten kinderen van het gerechtelijke arrondissement

Brugge.

 

Meer informatie op http://www.ijslandvaart.net/

 

'Kzien godverdikke er niet goe van, van die zomerheure. Moh wa pains ju gieznder doarvan. Woarom ol die zottigheid !

In du gazetten stoend ur da je in de nacht van zoaterdage op zundage ju horloges mostu veranderen , van twai mosten zu op drieje kommen.

Kaan ik, op zoaterdagavund noar un sjow gekeken op de duutsche telluviesje en da deurde noggol lange, kgeloven dat die sjow gedoan was om kart noar dun elven. Ton mostu kik nog un slapmusje drienken en twas oengevair  roend dun twolven  osuk noar mien bedde giengen.Kaan nog mo u bitje geslapen of kmosten uut mien beddee want twas ton twai ezn kmosten ol mien horloges verzetten.

 

Ken ik verschillige horloges, ain in du keuken, twai in du lievieng, ain in mien buro, twai in de twi slapkamers en ton nog twi polshorloges, de mienen en dun deze van mien wuuf.Kwaren zoe kwoad omdank mien nachtruste mosten loaten voe tzomerheure in te briengen. Kwilden dun prumjé mit dun tellefong oproepen, mo tnamniemand op.Worom moeten ziender nu die zomerheure snachts loaten verandurun, da kan tog evugoed binst du dag gebeuren, zodaju snachts niemi moe opstoan.Wit je giender dank doar twi heuren an  gewerkt hen omol die horloges juuste te zetten ? ’t Is toopen da da du laste kair was.

Kzoen julder ukki un verhoaltje willen vertellen dank gelezen hen in un “Dictionaire historique” uutgegeven in de joaren 1860 door un zekere Eugène Bochart .In da boekje voend uk vele inlichtiengen over uzze stad, moar ook un geil schoon artiekeltje dank junder willen vertellen en die gebeurd is in de Aapstroate (nu is da de Brabantstroat in 1649.Twas achte savunds oster un man , geklid mit u zwarte kapuusjong , kwam aanbellen bie Pierre Lerinckx, een van de riekste menschen van uuzze stad.

Os de deure opengieng gieng die keirel dierekt no de kamer woar da Lerinckx geweunlik zat, je deed ie zien kapuusjong of en vurtoonde mitain un schone Spoanschen offiecierentenu. Gellik ollu castialliaonen en mit un hoge stemme verkloarden ie de reden van zien bezoek : “Ik zien un edulman van hoge afkomstu , ken vele geld en kzoen willen trouwen mi jun dochter margriet, daorom vraag ik om heur hand.” heel verwoenderd antwoordde munhaire Lerickx datten wel gecharmaird is deur die vrage, mo da zien dochter ol kennissu het en da zu ol heur jawoord he gegeven. Du spajjaord beweirde, da un jawoord nog gin trouw  was, doch vader Lerinckx wilde doar verder nie mi van horen. Achter un lange stilte vervolgdu du spajjoard mit u luude st emme :“Ken da goord da ju dochter un ostendunoare het, t is Jozef Vangroot, un zaiman die joen dochter wil trouwen, mok zien doar nie mee akkoord.”Voader Lerinckx verkloarde tonne da Vangroot bie hunder groot gebrocht was en datten ol lange verliefd was op zien dochter en mit heur wilde trouwen.“Kverstoant “  zei de spajjoard heil kwoad“ Kweeten ik nu genoeg, kgo mu terugtrekken, doch jè gie de dood in mien ziele gebrocht. “Ju deed ie zien klairen an en vertrok weirdig, woarbie datten de joenge zaiman, die juuste binnen kwam kruuste en hoorde dat du militair zei :Wraak.: 

U bitje loater voend men, in de duunen, het levensloze lichaam van un sponschun officier. Op zieds laagt tur un rivolver en, in ain van zien zakken,  voend men un brieftje woarop, in kriejon geschreven stoend :“ Joseph Vangroot is mien rievoal, jed ie mien achtervolgd en oster mien iets overkomt istun ie schuldig. Teken ik in un hoastje Don Lopez de Velga.” 

De joenge zaiman wierd miteen aangoeden en noar Brugge overgebrocht wor datten oendervraagd wierd deur un oenderzoeksrechter. Vangroot die niks gezeid had bie zien anhoedienge vroeg an dien rechter :  “ Je giender un wapen gevoenden bie da liek, mo va wien is da wapen ?”

Dun rechter begost doardeure te twiefelen en vroeg de speurders  un verder oenderzoek, te doen. Binst da nieuw oenderzoek wierd vastgesteld da du spajjoard zelve die rievolver ha gekocht ,savunds voe dat tliek gevoenden was, bie un handeloare in Brugge. Dun oenderzoeksrechter anveirde da nie want du doader ha die rievolver kunnen afpakken van, tslachtoffer.Op da moment kwam de vroegere knecht van die spajjoard binnen mit un kistje mi juweilen  en un brieftje. Dun oenderzoeksrechter nam da kistje in beslag en las die brief. Doarin stoend da du spajjoard hum van tleven gieng beroven, uut liefdesverdriet, mo datten wraak wilde nemen op zien. Rievoal en dundeen zoe loaten straffen voe moord. Doardeure most die rechter Vangroot dierekt vrie loaten.

Un moand trouwde Vangroot midu dochter van Lerinckx en du groote kerke was te klaine om ol die menschen un plekke te geven .

Opnieuw un bewies da liefde toch schoone kan zien.

James EnsorNu speciaal voor de bezoekers van Oostendse verhalen: James Ensor spreekt over zijn jeugdjaren.

In de jaren 30 interviewt Karel Jonckheere james Ensor. Ensor vertelt  in z'n sappigste Oostends over z'n jeugdjaren. Over het Oostende met de "sjieke typen", of le Paradis waar de mensen "in under blootje" in zee gingen. Verder heeft hij ook over de "gelapte namen" van toenmalige Oostendenaars.

Zoals het in die tijd gebruikelijk was, heeft Ensor z'n tekst eerst uitgeschreven en tijdens het vraaggesprek z'n antwoorden gewoon voorgelezen. Daardoor klink Ensor wel eens als een Platte Oostendenaar die een beetje "Beschaafd" nederlands probeert te spreken.

Dankzij deze opnamen kunnen we alle discussies of Ensor al of niet Oostends sprak afsluiten.

 

Subcategorieën